HANGİMİZ NORMAL?

 Engelim hakkında sorulan sorulara cevap veriyor olmam, bunu kolaylıkla yaptığım anlamına gelmiyor. Evet, minik bir tebessümle kırmadan, incitmeden merakını gideriyorum ama tüm bunları çok da içimden gelerek yapmıyorum. Çoğu zaman meraklı, acıyarak üzerime çevrilen o gözlerden nefret ediyorum...

Üzgünüm lanet bir normal olmadığım ve birilerini merakta bıraktığım için. Benim normalim ne biliyor musun? Farklılıklara rağmen insanları olduğu gibi kabul etmek, karşımdakinden hoşlanmasam bile saygı duymak, empati kurup her şeye burnumu sokmamak, merakla ağzıma her geleni sormamak...

Geçenlerde pek bilindik bir uygulamada, telefon numarama yazılmış olan etiketlerden birine denk geldim, şöyle yazıyordu: "**** komşu özürlü" İlk gördüğümde ne yalan söyleyeyim bi içerledim ama daha sonra "Evet, ben engelliyim, muhtemelen aynı isimli birden fazla komşusu var ve beni hatırlamak için en belirgin özelliğimi yazmak istemiş." diye düşündüm. Hoşuma gitmeyen eklediği o sıfat değildi, üslubuydu. Engelli yerine; özürlü, sakat kelimelerinin kullanılması sadece beni rahatsız ediyor belki de...

Kimilerimiz karşısındakini incitmemek için empati yaparken, kimilerimiz de aklına ilk geleni söyler. Buna alışmam lazım... Yaşım 30'ların sonundayken benliğimi aramaya çıktığım bu yolda öğrendiğim şeylerden biri de: Her türden insanla karşılaşacağım. Onların ağzından çıkan kelime kadar değilim, ben kendimi ifade ettiğim, gösterdiğim ve yaptıklarım kadarım...