BÜYÜK KARAR ZAMANI; 18 YAŞ!

 Boşuna mı bekledim onca zaman? Hayatımla ilgili o büyük kararı vermek için hazır mıyım? Emin miyim hislerimden?

Anlayabileceğin gibi ailem, daha sonrasında aldıkları karardan pişman olmamak için bu büyük kararı bana bıraktılar. Amputasyon için 18 yaşıma geldiğimde hayatım kendi ellerimde olacaktı...

Ailemle bile engelim hakkında konuşmaktan çekinirken, her detayını rahatça konuştuğum sevgili lise arkadaşım... Sadece o bilirdi aslında, neden bu ameliyatı olmayı istediğimi. Malum ergenliğin getirdiği, daha önce yaşamadığım o duygulara sahip olmak içindi belki de bu isteğim. Belki ileride sahip olacağım erkek arkadaşım benden utanmasın diyeydi. Belki de kimsenin gözlerini üzerimizde hissetmeden, elinden tutup yürüyebilmek için gerekliydi bu ameliyat. Benimki doğmamış bebeğe don biçmek gibiydi adeta ama bunları düşünmekten kendimi alamıyordum. Çünkü ilk defa hiç hissetmediğim bir duyguyu hissetmek için bu kadar heyecanlı ve istekliydim. Ben de diğerleri gibi ergenliğimde, bir erkek arkadaşa sahip olmalıydım. Çünkü normal olan buydu... Diğerleri arasında kabul görmek için, kendimden bir parçayı feda etmekti normal olan...

İşte tüm bu düşüncelerimi bilen tek kişi oydu. Çekinmeden, utanmadan her şeyimi konuşabildiğim sevgili lise arkadaşım...Hayatıma yön vermemde desteği olan, beni çoğu anımda yalnız bırakmayan arkadaşım... 18. yaş günüme kadar, artılarını ve eksilerini görmem için bana her gün başka bir soru yönelten arkadaşım...

Büyük günden birkaç gün önce bir karara varıp varmadığımı sordu ve ekledi: "Hiç kimse için kendinden bir şey eksiltmene izin veremem, sen izin verdiğin sürece de yanında olup, tüm gözler üzerimizde olsa dahi utanmadan ellerini sıkıca tutarım." Bunu söyleyen de henüz 18 yaşında bir ergendi ama bir o kadar da olgundu. Bir süreliğine de olsa bu kararı ertelememe sebep olan benim değerli arkadaşım...